Mamman og HeimasætanÉg skrapp til Ítalíu að athuga hvort allt væri ekki við hestaheilsu og hamingju. Fann þar allt og alla í gúddí fíling og næslegheitum.
Innbyrgði svo geysilega menningu í Feneyjum að kalla má hálf-frelsun og svo má ekki gleyma að nefna alla söguna, arkítektúrinn, mannlífið, náttúruna, dýralífið, verzlanirnar, matinn og Guð.
Ég held að Guð búi á Ítalíu. Allavega virðist fólkið vera í svakalega góðum tengslum við hann þar.
Og mér opnuðust augu. Á norður Ítalíu virðast allir vera fallegir, bótoxaðir, grannir, ríkir og hamingjusamir. Velmegun Guðs kristallast í Péningum og allir gasalega happí með það, meira að segja þó svo að Cosa Nostra og Berlusconi ráði til helmings við Páfa-gaukinn í Róm. En sennilega eru þeir allir vinir.
Mér var lengi ekki ljóst hvaðan allir þessir peningar og hamingja komu. Ekki frá landbúnaði eða sjávarútvegi. Ég sá ekki eitt einasta tölvufyrirtæki. Ég trúði ekki að landinn lifði á tísku, ölgerð eða bankaútrás. En þá fór ég í ferðalag.
Og ég sá hvaðan peningarnir komu. Þeir koma frá kjarnorkuvæddum þungaiðnaði og eiturefnagerð. Sæll.
Við þessa hugljómun kom ég mér upp nýrri skoðun:
Þeir sem vilja vera ríkir eins og í góðæri hérna heima við sundin blá, verða að gleyma því að eiga hreint land. Verða að gleyma því að Evrópusambandið lappi upp á efnahaginn (Ítalir eru í því), verða að átta sig á því að peningarnir verða til með framleiðslu og útflutningi. Og þá dugar hvorki hreindýramosi né íslensk hönnun.
Gaman að því.
Guð veri með ykkur







