Að lokum

Eftir að hafa verið á bólakafi í fréttum af öllu mögulegu tagi í háa herrans tíð, hef ég komist að þeirri niðurstöðu að það er ekki til neitt sem heitir fréttir.
Samkvæmt orðabók Háskólans merkir þetta orð frásögn. Góð saga þarf ekki endilega að vera sönn, og það vita fjölmiðlamenn.

Á Íslandi telst það til frétta að ónafngreindur maður á fullorðinsaldri hafi óvart notað píkusjampó konu sem áður var karl.
Eins er það fréttaefni að Líbíumenn ættu að ráða örlögum forseta síns. Kanabis fannst í húsi í Hafnarfirði. Árni Þór er alveg hissa að samflokksmenn hans hafi verið búnir að fá nóg. Bjarna Ben finnst hinir rífast of mikið innbyrgðis. Útlendingi var vísað út landi. Ísbjörninn Knútur var þunglyndur. Varað við Bótoxaðgerðum í heimahúsum. Góðu kallarnir sprengdu stýriflaugar í Líbíu fyrir sex milljarða á einni nóttu. Jóhanna ætlar að funda með Steingrími á næstu dögum.
Og svo framvegis.

Vitið þið hvað?

Ég dauðskammast mín fyrir að hafa tekið fréttir alvarlega fram að þessu. Þetta er keppni um peninga. Nákvæmlega það og ekkert annað. Fréttir eru áróðursherferðarmaskínur í eigu eða stjórn hagsmunahópa. Allar fréttir miða að því að auka sölu fjölmiðils í því skyni að geta selt auglýsingar fyrir meiri peninga.
Og það er ógeðslegt.

Nákvæmlega eins og pólitík er ógeðsleg.

Það er mín skoðun.