Að gera vel

Ég hef alltaf sett hamingju-mælistikuna mína á afköst.
Og það er vængefið og lítt líklegt til árangurs.
Það veit sá sem hefur á ótrúlegan hátt, læknast bæði af ofsakvíðaköstum og viðvarandi alvarlegri kvíðaröskun. Sem var hvorki sjálfgreint ástand né sjálfmeðhöndlað.

Það er nefnilega svo miklu skynsamlegra að gera vel en hratt. Með því að vanda sig og halda sig við efnið af natni og ástúð, verður til umtalsverður frjáls tími. Af því að með því að halda áfram með það sem maður er að gera, potast maður stöðugt áfram. Og maður finnur til fullnægju við að ljúka hlutunum, eins vel og maður gat. Meira getur það einfaldlega ekki orðið.

Tíminn minn er ekki peningar. Tíminn minn er líf mitt.

Þegar tíminn er búinn er allt búið. Það verður ekki tími seinna, til að njóta. Hvorki þegar námið er búið, börnin hafa stækkað, fyrirtækið verður stöndugra, þegar maður er orðinn frægur, þegar maður er orðinn grannur eða þegar maður er loksins hættur að vinna.

Nákvæmlega núna er rétti tíminn til þess að njóta.

Njóta þess sem maður er að fást við. Finna hvernig hver einasta athöfn dagsins í dag hefur þann eina tilgang að gera mann hamingjusaman. Finna lykt og snertingu, heyra orð og hljóð, sjá fegurðina í öllu sem tilheyrir alheiminum. Og fíla það í botn.

Að kjósa að verja tíma sínum í volæði og vesen er glötuð afstaða og ég nenni ekki mæla hamingju mína lengur með peningum, afköstum, framleiðni, skilvirkni, hagnaði, lausnum eða sigrum.

Ég ætla að mæla hamingjuna mína með hjartanu.